Επισκόπηση ιστοτόπου
Ένα όνομα σαν το PornBox προδίδει το πεδίο του πριν καν το πει: ένα κουτί, ένας χώρος όπου συγκεντρώνεται ύλη, με τον χαρακτηρισμό «premium» μπροστά σαν σφραγίδα. Ο κατάλογος το κατατάσσει στο «Premium πορνό», και αυτή η ετικέτα λέει για το όνομα όσα δεν θα έλεγε μια διαφημιστική φράση. Το τοποθετεί απέναντι στη θάλασσα των δωρεάν κλιπ, εκεί όπου μια παραγωγή θέλει να μετρηθεί με άλλα κριτήρια: τι δείχνει, πώς το δείχνει, ποιον βάζει μπροστά στον φακό και με ποια διάθεση. Το όνομα τουλάχιστον αυτό υπόσχεται, και η κατηγορία το επιβεβαιώνει από τη μεριά της. Για τον ενήλικο θεατή που έχει ξοδέψει ώρες ανάμεσα σε άπειρα αποσπάσματα χωρίς αρχή, αυτή η διάκριση έχει σημασία.
Στον χώρο του πορνό ο όρος «premium» δεν είναι διακοσμητικός. Κατά κανόνα υποδηλώνει παραγωγές με σκηνοθεσία και προϋπολογισμό, κάστινγκ που το κοινό αναγνωρίζει, σειρές που επιστρέφουν με νέα μέρη και ένα μοντέλο πρόσβασης που στηρίζεται στη συνδρομή αντί στη διαφήμιση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι θεατές που καταλήγουν σε τέτοια ονόματα έχουν συνήθως περάσει από την ερασιτεχνική πλευρά και έχουν βαρεθεί την ατέλειωτη κύλιση. Θέλουν σκηνές με αρχή, μέση και τέλος, σώματα που ξέρουν τι κάνουν μπροστά στον φακό, και μια αίσθηση ότι κάποιος δούλεψε το αποτέλεσμα αντί να το ανεβάσει όπως βγήκε.
Ένα κουτί, όμως, έχει νόημα μόνο όταν το περιεχόμενό του έχει συνοχή. Τα περισσότερα ονόματα στον χώρο διαφημίζουν όγκο —εκατομμύρια κλιπ, χιλιάδες κατηγορίες, ασταμάτητη ροή— και κανείς δεν αμφισβητεί ότι τον παραδίδουν. Η υπόσχεση μιας συλλογής πάει αλλού: δεν λέει «έχουμε τα πάντα», λέει «αυτά που έχουμε τα διαλέξαμε». Είναι διαφορετική σχέση με τον θεατή, γιατί προϋποθέτει κρίση και όχι απλώς αποθήκευση. Η διαφορά δεν είναι αισθητική· είναι διαφορά πρόθεσης, και ο θεατής την καταλαβαίνει μέσα σε λίγα λεπτά. Όποιος έχει κουραστεί να διαλέγει ανάμεσα σε δεκάδες πανομοιότυπα βίντεο ξέρει πόσο ανακουφιστικό είναι να του προτείνουν πέντε σκηνές που στέκονται, αντί για πέντε χιλιάδες που απλώς υπάρχουν.
Στην ελληνική πλευρά του χώρου, το όνομα εμφανίζεται κάτω από μια ετικέτα που δεν χρειάζεται μετάφραση: «Premium πορνό». Ο όρος καλύπτει μια συγκεκριμένη προσδοκία του ελληνόφωνου κοινού, που έχει μάθει να ξεχωρίζει τις παραγωγές από τα ανεβάσματα και να εκτιμά την ύλη που στέκεται στο δεύτερο λεπτό, όχι μόνο στο πρώτο. Δεν πρόκειται για περιφρόνηση απέναντι στο δωρεάν —το δωρεάν έχει τη δική του θέση και τη δική του λογική— αλλά για αναγνώριση ότι μια σκηνή με σκηνοθεσία, κάστινγκ και συνέχεια κοστίζει κάτι και απευθύνεται σε κοινό που το αντιλαμβάνεται. Όταν μάλιστα το όνομα είναι ένα «κουτί», η προσδοκία ενισχύεται: περιμένεις περιεχόμενο που κάποιος επέλεξε, όχι απλώς υλικό που ανέβηκε. Ένα όνομα που μπαίνει σε αυτή την κατηγορία αναλαμβάνει, θέλοντας και μη, μια δέσμευση απέναντι σε αυτή την προσδοκία.
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη για το PornBox, τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν δεν το αποσαφηνίζουν. Από τις επίσημες σελίδες του δεν προέκυψε επιβεβαιωμένη εικόνα για το μοντέλο πρόσβασης, ούτε για το αν υπάρχει συνδρομή ή κάποιο δωρεάν τμήμα, ούτε για το πότε εμφανίστηκε το όνομα. Όταν λείπει η επιβεβαίωση, το κενό καλύπτεται συνήθως από υποθέσεις — και οι υποθέσεις σε αυτόν τον χώρο είναι συχνά λάθος. Το πιο τίμιο, λοιπόν, είναι να μείνει η εικόνα ανοιχτή και για τον αναγνώστη. Το όνομα, το ύφος που υποβάλλει και η θέση του στην κατηγορία είναι τα στέρεα σημεία· γύρω τους χτίζεται μια προσδοκία, και η προσδοκία δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη βεβαιότητα.
Η ετικέτα που συνοδεύει το όνομα είναι το φυσικό σημείο εκκίνησης: οι παραγωγές που διεκδικούν τον τίτλο του premium απέναντι σε κοινό που έχει δει τα πάντα. Εκεί φαίνεται αν το «κουτί» κρύβει πραγματική επιλογή ή ένα ακόμη ράφι, και εκεί κρίνεται αν το όνομα αξίζει μια θέση στη λίστα κάποιου.